Blog

Fon krizinden yola çıkan bir deneme: ekşi mayanın sabrından kabartma tozunun aceleciliğine emeğin itibarı, helal lokma, kanaat ve digergâmlık üzerine.

Tüketim kültürü insanı eşyaya, gösterişe ve bitmeyen arzulara mahkûm ederken; vicdanı, kanaati, merhameti ve hayatın anlamını nasıl aşındırıyor?

İnsanın en ağır kaybı, ulaşamadığı yerler mi; yoksa ulaşabileceği hâlde ihmal ettiği kendi ihtimali mi? Korku, zaman, ilişki ve vicdan üzerine derin bir deneme.

Her şeyi kısa yoldan halletmeyi, her derinliği birkaç dakikalık özetle geçmeyi öğreten çağ: kısayolların insandan aldığı sabır ve derinlik.

Beğenilme arzusu fıtri kabul edilme ihtiyacını aşınca benliği, ilişkileri ve mahremiyeti nasıl parçalıyor? Görünürlük çağına bir yüzleşme.

Dernek, vakıf ve sivil toplumun rozet parlattığı yerde emanetin nasıl karardığını soran bir vicdan muhasebesi. Bağışçının güveni, gencin emeği, hizmetin ruhu.

Dijital çağda hızla kurulan ilişkilerin mahremiyet, güven, sadakat ve insanlık üzerindeki sessiz yıkımını sorgulayan edebî ve düşünsel bir deneme yazısı.

Dokunmanın hızlandığı fakat temasın sığlaştığı bu çağda insan; kimlik, görünürlük, ölüm, rahmet ve emanet üzerinden kendi yüzünü yeniden arıyor.

Acı, nimet, güç ve görünürlük karşısında insan neye dönüşür? İmtihanın kayıpta değil güçlendiğimiz yerde de sürdüğünü anlatan deneme.

Ankebut kitabından bu yazı, örümcek evi temsiliyle çağın görünmez ağlarını, sahte güvenleri ve insanın iç sığınaklarını vicdanî bir yüzleşmeye çağırıyor.

Somalili kadınla dalga geçmeye kalkan ateist bir İngiliz'in hikâyesi: haz ve hız çağında tevekkül ve imanın sessiz gücü.

Hayat ağır şartları ve yedirdiği yumruklarla yaşama sanatını öğretir. Olgunluk yolculuğunda önce içimizden hesap sormak.

Din insana kısıtlama değil geniş bir özgürlük alanı sunar; ama bu özgürlük insanın kendini tutabilmesiyle mümkündür.

Dertsizlik, meselesizlik ve umursamazlık nice zihni güdük bırakıyor. Sözün gücü ve dikkatle kurulan kelimenin sorumluluğu.

İnsanlığın derdiyle kıvranma sünnetini unutan ve ruh köklerinden uzaklaşan toplum: kimliğimi kaybettim, hükümsüzdür.

Uygarlık ve medeniyet aynı şey değildir: medeniyet bir toplumun ruh kökleri, uygarlık ise o köklerin dışa vurumudur. Kendimize tutunmak.

Hüznü, acıyı ve gözyaşını reddeden dijital çöplük ve sosyal medya parıltısında: sevgi bir kalp işçiliğidir.

Kâbe'nin önünde sureyi okumaya gönüllü olan sahabeden bugüne: kelimelerin gücü ve sözün bedel isteyen cesareti.

Dini terminolojide kucaklayıcı dil ve sevgi halesi: kalem bir emanettir ve kelimenin sorumluluğu yazanın omzundadır.