Sevgi Kalbin İşçiliğidir – 1. Cilt, sevgi kelimesinin çağın elinde nasıl hafiflediğini, insan ilişkilerinde nasıl tüketildiğini, kimi zaman en güzel niyetlerin ardına saklanan bencilliklerle nasıl yaralandığını ve bütün bunlara rağmen insanın kalbinde hâlâ daha temiz, daha emanet bilen, daha haysiyetli bir sevgi ihtimalinin nasıl korunabileceğini anlatan uzun soluklu bir vicdan metnidir. Bu eser, sevgiyi yalnızca insanın içini ısıtan güzel bir duygu, romantik bir yakınlık, aile içinde alışılmış bir bağ veya kalabalıkların önünde gösterilen parlak bir beyan olarak ele almaz; sevgiyi, insanın bir başkasının kalbinde bıraktığı izin ahlaki sorumluluğu olarak görür.
Bu kitap, okurun eline sıradan bir sevgi kitabı gibi düşmez; aksine okuru, sevdiğini söylediği insanların hayatında neye dönüştüğünü düşünmeye çağıran ağır bir iç aynaya dönüşür. Çünkü insan çoğu zaman sevilmek isterken sevmenin ne kadar büyük bir emanet olduğunu unutur; anlaşılmayı beklerken karşısındaki kalbin suskunluğuna eğilmeyi ihmal eder; incinmekten korkarken kendi korkusunu başkasına baskı olarak taşıyabilir; terk edilme ihtimaliyle titrerken, o titremenin içinden merhamet değil, kimi zaman kontrol, suçlama, denetleme ve sahiplenme çıkarabilir.
Bu yüzden eser, sevginin yokluğundan çok, sevgi adını taşıdığı hâlde insanı inciten, kalbi daraltan, haysiyeti zedeleyen ve emaneti mülkiyete çeviren davranışların çoğalmasına odaklanır. Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu, bu ciltte sevgiyi kelime düzeyinde değil, insanın davranışında arar. Sevgi, yalnızca “ben seni seviyorum” demekle tamamlanan bir beyan değildir; insanın sevdiğini söylediği kişiye nasıl baktığı, gücünü nasıl kullandığı, öfkesini nasıl terbiye ettiği, mahremiyete nasıl yaklaştığı, incittiğinde özür dileyip dilemediği, kırdığında telafiye razı olup olmadığı ve karşısındaki insanın haysiyetini kendi korkusundan daha aziz bilip bilmediğiyle anlaşılır.
Bu inceleme sayfası, okurun eseri yalnız kapak ve kısa açıklama üzerinden değil; kitabın ana meselesini anlayarak, Google Play üzerinden ön okuma yaparak ve Spotify’daki sesli müzakereyle eserin ruhuna yaklaşarak değerlendirmesi için hazırlanmıştır. Böylece satın alma kararı, aceleye getirilmiş bir ürün tercihi değil, okurun kendi sevme biçimine, çocuklukta öğrendiği duygu diline, emekle taşınmayan yakınlıklara, kadın onuruna, mahremiyete ve emanet bilincine doğru kurulmuş bilinçli bir okur yolculuğu hâline gelir.
Kitabın ana sayfası üzerinden esere ulaşabilir; sevgiyi yalnız romantik bir duygu olarak değil, insanın karakterini, mahremiyet bilincini, öfkesini, vefasını, haysiyet anlayışını ve emanet duygusunu açığa çıkaran derin bir kalp işçiliği olarak okuyabilirsiniz.
Eseri Satın AlGoogle Play önizleme bağlantısı, okurun satın almadan önce kitabın diline, ritmine, uzun soluklu cümle yapısına ve düşünce atmosferine doğrudan temas etmesini sağlar. Bu kapı, eserin yalnız konusunu değil, kalp işçiliği etrafında kurulan derin vicdan iklimini görme imkânı verir.
Google Play’de ÖnizleSpotify sesli müzakere, kitabın yerine geçmek için değil; okuru sevgi, kalbin işçiliği, emanet, kadın onuru, kıskançlığın aşk olmadığı gerçeği ve insanın sevdiğini söylediği kalpte ne bıraktığı sorusuna hazırlamak için eklenmiştir.
Spotify’da DinleSpotify’da yer alan sesli müzakere, bu kitabı özetleyip tüketmek için değil; okuru eserin ana kavramlarına, temel sorusuna, sevgi ile emanet arasındaki ilişkiye, kadın onuru meselesine, kalbin işçiliği metaforuna ve eserin genel atmosferine hazırlamak için düşünülmelidir. Mobil görünümde Spotify önizleme kutuları zaman zaman taşma ve görüntü bozulması oluşturabildiği için burada sade, güvenli ve doğrudan dinleme butonu tercih edilmiştir.
Bu kitap, sevginin insan hayatındaki en temel, en kırılgan ve en çok suistimal edilen kelimelerden biri olduğunu anlatır. Sevgi, kitapta yalnızca aşkın ilk heyecanı, aile içindeki bağlılık, dostluk sadakati veya insanın kendisini iyi hissettiği sıcak bir yakınlık olarak değerlendirilmez. Sevgi, çocukluğun ilk güven duygusundan yaşlı ellerin titrek merhametine, terzi dedenin sabırla dokuduğu kalp terbiyesinden babaannenin saçlarını ören sessiz vefa diline, kadın ve erkek arasındaki haysiyet imtihanından kadını mülk sanan zihnin karanlığına kadar geniş bir vicdan coğrafyasında ele alınır.
Eserin merkezinde şu temel fark bulunur: Sevgi, insanın yalnızca ne hissettiğiyle değil, hissettiği şeyi karşısındaki insanın hayatında neye dönüştürdüğüyle anlaşılır. Bir duygu, başka bir kalpte emniyet oluşturuyorsa rahmete yaklaşır; başka bir kalbi daraltıyorsa kendi adını kirletir. Bir yakınlık, insanın haysiyetini koruyorsa güzelleşir; insanın iradesini kırıyorsa sevgi olmaktan uzaklaşır. Bu yüzden kitap, sevgiyi davranıştan kopuk bir duygu alanı olarak bırakmaz; onu emek, vefa, mahremiyet, hürmet, özür, telafi, merhamet ve emanet bilinciyle birlikte düşünür.
Kitabın önemli damarlarından biri çocukluktur. Çünkü insan sevmeyi çoğu zaman yetişkinlikte kurduğu ilişkilerden önce, çocukluğunun sessiz odalarında öğrenir. Annesinin sesinde, babasının bakışında, evin içindeki güven veya korku atmosferinde, ağladığında ciddiye alınıp alınmadığında, hatasının nasıl karşılandığında, kız çocuğu ya da erkek çocuğu oluşuna yüklenen anlamda, yaşlılara nasıl davranıldığında ve evde en zayıf olanın nasıl korunduğunda sevginin ilk dili kurulur. Bu ilk dil, ileride insanın neyi sevgi zannedeceğini, hangi baskıyı ilgi kabul edeceğini, hangi ilgisizliği kader sayacağını ve hangi yakınlığı tehlike gibi algılayacağını belirleyebilir.
Kitabın bir diğer ağır damarı kadın onuru ve erkeklik terbiyesidir. Sadıkoğlu, kadını sevgi adına daraltan, kıskançlığı aşk, kontrolü ilgi, sahiplenmeyi sadakat, tehdidi bağlılık ve tahakkümü koruma gibi gösteren her anlayışa açık biçimde itiraz eder. Kadın, erkeğin yalnızlığını doldurmak için var olan bir eşya, yaralı gururunu onaran bir ayna, terk edilme korkusunu bastırmak için sarılacağı bir mülk veya erkekliğini ispat edeceği bir alan değildir. Kadın, haysiyeti, iradesi, mahremiyeti, sesi, sınırı ve hayat hakkı bulunan müstakil bir insandır. Bu sebeple kitap, sevgi adına işlenen her türlü baskıyı, denetimi ve şiddeti sevginin değil, nefsin karanlığı olarak görür.
Bu kitabın kalbinde duran ana soru şudur: Sevdiğini söylediğin insanın kalbinde ne bırakıyorsun?
Bu soru, kitabın sessiz merkezidir. Eser boyunca okur, sevgiye dair bütün bildiklerini bu sorunun önünde yeniden tartmak zorunda kalır. Çünkü insan, sevgi hakkında ne kadar güzel cümle kurarsa kursun, bir başkasının kalbinde bıraktığı iz onun sevgisinin en dürüst tercümesidir. Eğer bir insanın kalbinde emniyet, haysiyet, merhamet, cesaret, incelik ve iyileşme bırakabiliyorsak, sevgi bizde kalbin işçiliğine dönüşmüş demektir. Fakat bir insanın kalbinde korku, suçluluk, daralma, değersizlik, mahcubiyet, yara ve sessiz bir çöküş bırakıyorsak, sevgi kelimesini ne kadar güzel söylesek de onun hakkını henüz verememişiz demektir.
Bu soru, kitabın her bölümünde farklı bir yüzle okurun karşısına çıkar. Çocukluk bölümlerinde, “Bana sevgi diye ne öğretildi ve ben bugün başkalarına neyi sevgi diye taşıyorum?” sorusuna dönüşür. Aile bölümlerinde, “Aynı çatı altında yaşamak gerçekten emniyet üretir mi, yoksa alışkanlıkla sürdürülen bir yalnızlık mı kurar?” biçiminde derinleşir. Kadın ve erkek ilişkilerinde, “Ben sevdiğim kişiyi yurt mu biliyorum, mülk mü sanıyorum?” sorusuna kadar gelir. Kıskançlık, sahiplenme ve şiddet bölümlerinde ise okuru çok daha sert bir vicdan eşiğine götürür: “Benim korkum, karşımdaki insanın hayat hakkından ve haysiyetinden daha mı değerlidir?”
Kitap, okuru sevginin en genel ve en sıcak anlamından alıp, sevginin insan davranışındaki ağır imtihanlarına doğru taşır. İlk sayfalarda sevgi, insanın varoluşuna mühürlenmiş büyük bir emanet olarak görünür. Ardından çocukluğa inilir; insanın sevgiyle ilk karşılaştığı yerlerin yalnız geçmişte kalmadığı, bugün kurduğu bütün ilişkilerin arka planında yaşamaya devam ettiği gösterilir. Bir çocuğun saçına nasıl dokunulduğu, korktuğunda kimin yanında durduğu, ağladığında kim tarafından susturulmak yerine anlaşıldığı ve varlığının yalnız başarıyla değil, insan oluşuyla değerli görülüp görülmediği, ileride onun sevgiyi emniyet mi yoksa sürekli hak edilmesi gereken kırılgan bir izin mi sayacağını belirler.
Daha sonra kitap, aile içindeki görünmeyen emeklere, sözsüz sevgiye, yaşlılıkla birlikte mahcup hâle gelen ihtiyaçlara, bakımın haysiyet koruyan tarafına ve sevginin bazen hiç konuşmadan nasıl büyük cümleler kurduğuna yönelir. Terzi dede ve babaannenin saçlarını ören eller, bu yolculukta yalnız hatıra unsurları değildir; onlar, sevginin nasıl bir emek, dikkat ve incitmeden dokunma sanatı olduğunu anlatan derin sembollere dönüşür.
Yolculuğun ilerleyen aşamasında eser, aşkın ilk ışığı ile sevginin uzun gecesi arasındaki farkı açar. Aşk, insanı bir kapının önüne getirebilir; fakat o kapıdan içeri girip bir kalbin evinde incitmeden kalabilmek, yalnız heyecanın değil, vefanın, sabrın, emeğin ve kalp işçiliğinin meselesidir. Kitap burada okuru duygunun parlaklığına değil, davranışın sürekliliğine bakmaya çağırır.
Son büyük eşikte ise sevgi adıyla kurulan karanlıklar görünür hâle gelir. Kadını mülk sanan zihin, kıskançlığı aşk diye pazarlayan dil, evlerin içinde büyüyen sessiz şiddet, reddedilmeyi hazmedemeyen erkeklik ve bir kadının ardından kalan dünya, kitabı yalnız sevgi üzerine yazılmış bir deneme olmaktan çıkarıp, toplumsal ve ahlaki bir yüzleşme metnine dönüştürür. Okur kitabın sonunda yalnız “sevgi güzeldir” duygusuyla değil, “ben sevdiğimi söylediğim insanların hayatında nasıl bir iz bıraktım?” sorumluluğuyla baş başa kalır.
Sevgi, bu kitapta geçici bir heyecan, romantik bir parıltı veya insanın kendi yalnızlığını azaltan sıcak bir duygu değildir. Sevgi, insanın karşısındaki kalpte bıraktığı emniyetle, haysiyetle, merhametle ve incitmemeyi öğrenen iç terbiyeyle ölçülür.
Kalbin işçiliği, eserin ana metaforudur. Kalp, ihmal edilirse kabalaşan, sürekli haklı çıkarılırsa kibirlenen, yaralandığında sertleşebilen, sevilmediğinde kapanabilen, sevildiğinde şımarabilen fakat sabırla, mahcubiyetle, rahmetle, özürle, telafiyle ve vefayla işlendiğinde insanı incelten bir yerdir.
Emanet, kitabın ahlaki merkezidir. İnsan bir başkasının hayatına girdiğinde yalnız bir duyguya veya ilişkiye değil; bir kalbe, bir güvene, bir mahremiyete, bir kırılganlığa ve çoğu zaman kelimelerle ifade edilemeyen derin bir iç dünyaya temas eder. Bu sebeple sevmek, sahip olmak değil, emanet taşımaktır.
Haysiyet, özellikle kadın, çocuk, yaşlı ve kırılmış insan meselelerinde belirleyici kavramdır. Bir sevgi insanın haysiyetini korumuyorsa, onun sesini daha güvenli, varlığını daha değerli ve hayatını daha emniyetli kılmıyorsa, sevgi kelimesi orada kendi anlamını kaybetmeye başlar.
Mahremiyet, yakınlığın sınırsızlık olmadığını anlatır. Bir insanın kalbine girmek, onun bütün hayatı üzerinde tasarruf hakkı kazanmak değildir. Sevgi, mahremiyeti ihlal etmeden yakın durabilme terbiyesidir.
Kadın onuru, kitabın en ağır vicdan alanlarından biridir. Kadını yurt bilmek, ona hürmetle sığınmak; kadını mülk sanmak ise onun hayatını kendi korkularına, kıskançlığına ve sahiplenme arzusuna göre daraltmaktır.
Erkeğin merhametle terbiye edilmesi gereken gücü, eserin sert fakat onarıcı damarlarından biridir. Gerçek güç, korkutmak değil korkutmamayı seçmek; hükmetmek değil hürmete razı olmak; reddedilmeyi insanlık haysiyetini kaybetmeden taşıyabilmektir.
Emek ve vefa, sevginin devam şartıdır. Emeği olmayan sevgi ilk rüzgârda sökülür; çünkü kalp, yalnız güzel sözlerle değil, tekrar eden dikkat, bakım, özür, telafi ve görünmeyen sadakatle ayakta kalır.
Birinci cilt, sevginin köklerine ve ilk büyük yaralarına eğilen bir yapı kurar. İlk bölümler, sevginin insan varoluşundaki temel yerini, çocuk kalbinin ilk emanet oluşunu ve sevilmeden büyüyen kalbin ileride nasıl bağlanma korkuları, fazla verme eğilimleri veya yakınlıktan kaçışlar geliştirebileceğini anlatır. Bu ilk eşik, okuru sevginin yalnız yetişkinlik ilişkilerinde başlamadığını, çocukluğun sessiz odalarında öğrenildiğini görmeye çağırır.
Ardından kitap, insanın insana emanet oluşunu, sevginin insanı kendi bencilliğinden eksilterek nasıl büyüttüğünü ve görünmeyen emeklerin sevgiyi nasıl taşıdığını işler. Terzi dede, kalbin dikiş yerleri, babaannenin saçlarını örmek ve bir saç telini incitmeden tutmak gibi imgeler, bu bölüm hattında sevginin soyut bir duygu değil, davranışa dönüşmüş bir emek olduğunu gösterir.
Orta bölümlerde aşk, emek ve vefa arasındaki fark derinleşir. Aşkın ilk ışığı, insanı büyüleyen bir başlangıç olabilir; fakat sevginin uzun gecesinde insanın sabrı, mahcubiyeti, telafisi ve kusurla karşılaşınca neye dönüştüğü ortaya çıkar. Bu bölüm hattı, okuru parıltıdan sürekliliğe, hayranlıktan sorumluluğa, sözden davranışa geçirir.
Son bölümlerde kitap, sevginin karardığı alanlara yönelir. Sadakat, sahiplik, kadını mülk sanan zihin, kıskançlığın aşk olmadığı, evlerin içinde büyüyen sessiz şiddet, reddedilmeyi hazmedemeyen erkeklik ve bir kadının ardından kalan dünya, kitabın vicdani yükünü en ağır noktaya taşır. Bu yapı, eseri yalnız kişisel gelişim veya romantik ilişki metni olmaktan çıkarır; insan onuru, kadın haysiyeti, aile içi ahlak ve toplumsal sorumluluk kitabına dönüştürür.
Kitabın en güçlü tarafı, sevgi kavramını ucuz bir duygusallığa teslim etmemesidir. Eser, okuru rahatlatan fakat davranışını değiştirmeyen cümleler kurmaz. Sevgiye hem rahmet hem muhasebe olarak bakar. Okurun yarasını görür, fakat onu yalnız mağduriyetinin yanında bırakmaz; aynı anda “sen incindin” ve “sen de incitmiş olabilirsin” diyebilen bir ahlaki denge kurar.
Bir diğer güçlü taraf, metaforların taşıyıcı gücüdür. Terzi dede, kalp tezgâhı, dikiş, sökük, kumaş, saç örme ve bir saç telini incitmeden tutma gibi imgeler, kitabın ağır düşünce yükünü somut, hatırlanabilir ve okurun kendi hayatına taşıyabileceği bir dile dönüştürür. Bu imgeler sayesinde eser, yalnız fikir anlatmaz; okurun hafızasında sahneler, eller, sesler ve iç sızılar bırakır.
Kitabın kadın meselesine yaklaşımı da güçlüdür. Kadın, yalnız acı üzerinden anlatılan bir mağduriyet görüntüsüne indirgenmez; haysiyeti, iradesi, mahremiyeti, sesi ve hayat hakkı olan müstakil bir insan olarak merkeze alınır. Bu, kitabı yalnız kadına yönelik şiddeti kınayan bir metin olmaktan çıkarır; sevgi kavramının kadın onuru üzerinden yeniden ahlaki bir ölçüye kavuşmasını sağlar.
Eserin erkek okura yönelen tarafı ise suçlama ile davet arasında dikkatli bir yerde durur. Erkeklik eleştirisi serttir; fakat erkeği düşmanlaştırmak yerine onu daha merhametli, daha hürmetli, daha emanet bilen ve kendi gücünü terbiye edebilen bir insan oluşa çağırır. Bu yönüyle kitap, hem sarsıcı hem onarıcı bir okuma imkânı sunar.
Bu kitap, sevgiyi yalnız güzel bir duygu olarak değil, insanın karakterini açığa çıkaran ciddi bir ahlaki alan olarak düşünmek isteyen okurlar için yazılmıştır. Çocukluğunda yeterince görülmemiş, sevildiği yerde incitilmiş, ilişki içinde haysiyetini korumakta zorlanmış, sevmeyi fazla vermek sanmış, yakınlıktan korkmuş veya sevgiyi sahiplenmeyle karıştırmış herkes bu kitapta kendi hayatına dokunan bir cümle bulabilir.
Kadın okurlar için bu eser, sevgi adına daraltıldıkları, kıskançlık adı altında denetlendikleri, sahiplenme bahanesiyle haysiyetleri incitildiği veya “çok seviliyor” görünürken aslında kendi varlıklarından uzaklaştırıldıkları yerleri yeniden adlandırma gücü taşır.
Erkek okurlar için kitap, kendi öfkesini, kıskançlığını, koruma iddiasını, suskun yorgunluğunu, reddedilme karşısındaki tutumunu ve sevdiği insanın haysiyetine nasıl yaklaştığını vicdan terazisine koyan ciddi bir yüzleşme alanı açar.
Anne babalar için eser, çocuk kalbine bırakılan sevgi veya sevgisizlik izlerinin insanın bütün ömrünü nasıl etkileyebileceğini gösterir. Genç okurlar için aşkın ilk heyecanıyla sevginin uzun emeği arasındaki farkı anlatır. Yorgun okurlar için teselli verir; fakat bu teselli kolay değildir, sorumlulukla birlikte gelir.
Sevgi Kalbin İşçiliğidir – 1. Cilt, hızlı tüketilecek, birkaç kısa cümleyle bitirilecek veya yalnızca romantik alıntılar için okunacak bir kitap değildir. Metin uzun soluklu, yoğun, edebî ve iç muhasebe isteyen bir yapıdadır. Okurun bazı cümlelerde durması, bazı paragraflarda kendi çocukluğuna dönmesi, bazı bölümlerde sevdiği insanlara karşı nasıl davrandığını düşünmesi ve bazı sayfalarda kendi kırgınlığı kadar kendi sorumluluğuyla da karşılaşması gerekebilir.
Bu kitap, okuru yalnız rahatlatmak için yazılmamıştır. Elbette kalbi yumuşatan, insanın içini onaran, sevginin hâlâ mümkün olduğunu hatırlatan güçlü damarları vardır; fakat aynı zamanda okuru sevgi adına normalleştirdiği yanlışlara, kırdığı kalplere, özürsüz bıraktığı yaralara ve haysiyetini feda ettiği ilişkilere de bakmaya çağırır.
Kitabı satın almadan önce okurun bilmesi gereken en önemli şey şudur: Bu eser, sevgi hakkında güzel sözler toplamak isteyenler kadar, sevginin kendi hayatlarında neye dönüştüğünü görmek isteyenler için de yazılmıştır. Bu yüzden en doğru okuma biçimi acele etmek değil, metnin ritmine girmek, cümlelerin açtığı iç kapılarda durmak ve kitabı yalnız başkalarını düşünerek değil, kendi kalbini de metnin içine alarak okumaktır.
Google Play önizleme bağlantısı bu kitap için yalnız teknik bir bağlantı değildir; okurun satın almadan önce kitabın dilini, ritmini, yoğunluğunu ve düşünce atmosferini doğrudan görmesini sağlayan güvenli bir kapıdır. Çünkü bu eser, kısa ve hızlı okuma alışkanlıklarına göre değil, uzun cümlelerin içinde yavaş yavaş açılan bir vicdan yürüyüşüne göre kurulmuştur.
Önizleme bölümü, okurun kitabın edebî yoğunluğuna, kavramsal derinliğine ve kalp işçiliği etrafında kurulan ana dile temas etmesini sağlar. Bu yüzden Google Play önizleme butonu, sayfada yalnız “önizle” işleviyle değil, okurun eserin ruhuna ilk temas alanı olarak yer almalıdır. Okur önce kitabın sesini duymalı, cümlelerin taşıdığı ağırlığı hissetmeli ve ardından satın alma kararını daha güvenli biçimde vermelidir.
Spotify sesli müzakere bağlantısı, kitabın yerine geçen bir özet olarak değil, eserin kalbine açılan sesli bir değerlendirme kapısı olarak düşünülmelidir. Bu tür bir sesli müzakere, okuru kitabın ana kavramlarına, temel sorusuna, sevgi ile emanet arasındaki ilişkiye, kadın onuru meselesine, kalbin işçiliği metaforuna ve eserin genel atmosferine hazırlar.
Sesli değerlendirme, özellikle kitabı satın almadan önce yazarın düşünce dünyasına yaklaşmak isteyen, metnin hangi sorudan doğduğunu anlamaya çalışan ve eserin kendi hayatına temas edip etmeyeceğini hissetmek isteyen okur için kıymetlidir. Fakat bu kayıt kitabın yerine geçmez; yalnızca okuru kitabın derin yürüyüşüne hazırlayan bir eşik işlevi görür.
Sevgi Kalbin İşçiliğidir – 1. Cilt, okurundan hızlıca okunup rafa kaldırılmayı değil, cümlelerinin yanında biraz durulmasını ister. Çünkü sevgi, insanın yalnız başkalarından beklediği bir hak değil, başkalarının kalbine karşı taşıdığı ağır bir sorumluluktur. Bu eser, okuru yalnız “kim beni sevmedi?” sorusuna değil, “ben kimi nasıl sevdim, kimin kalbini yordum, kimin haysiyetini korudum, kimin güvenini hafife aldım, kimin yanında daha merhametli bir insan oldum?” sorularına da davet eder.
Bu kitap, sevgiye inanmak isteyen fakat sevginin adını kirleten davranışlardan yorulmuş okurlar için, hem sarsıcı hem onarıcı bir metindir. Okuru incitmeden uyarmak, yarasını mahcup etmeden göstermek, sevgi kelimesinin üzerindeki gösteri, sahiplik, hız ve tüketim tozunu silmek ve insanı yeniden emanet bilen bir kalbe çağırmak ister.
Bu kitabı okumak, yalnız sevgi hakkında düşünmek değildir; insanın kendi sevme biçimine dönüp bakması, sevgiyi güzel söylemekten güzel taşımaya doğru yürümesi ve dünyadan geçerken başka kalplerde yara değil, emniyet bırakmayı öğrenmesidir.
