Bazı kitaplar, okurun eline yalnızca okunmak, anlaşılmak, altı çizilmek veya birkaç güzel cümlesi hafızaya alınmak için değil, insanın kendi hayatına, kendi sofrasına, kendi cüzdanına, kendi duasına, kendi çocuklarına, kendi gençlerine, kendi yoksuluna, kendi ihmal ettiği yaşlıya, kendi ertelediği iyiliğe ve kendi yardım etme biçimine yeniden dönmesi için düşer; çünkü insan çoğu zaman merhameti kendisinde zaten var olan temiz bir duygu, iyiliği ara sıra yapılınca insanı rahatlatan güzel bir davranış, yardımı da imkân buldukça yerine getirilecek dışsal bir sorumluluk sanır, fakat hayatın derin tarafına bakıldığında merhametin yalnızca kalpte hissedilen bir sızı değil, insanın sahip olduklarını nasıl taşıdığını, başkasının mahcubiyetine ne kadar yer açtığını, yoksulun haysiyetini kendi iyilik görüntüsünden daha değerli sayıp saymadığını ve duasını yeryüzündeki haklarla tamamlayıp tamamlamadığını gösteren ağır bir ahlâk terbiyesi olduğu anlaşılır.
Başkasına Ağlayabilmek, tam da bu ahlâk terbiyesinin kitabıdır. Bu eser, insanın yalnız kendi acısına kapanan dar benliğini değil, başkasının yarasına eğilebildiği ölçüde genişleyen kalbini merkeze alır; insanın kendi yarasını inkâr etmeden, kendi yorgunluğunu küçümsemeden, kendi hayat yükünü değersizleştirmeden, buna rağmen dünyada yalnız kendi derdinin bulunmadığını kabul edebilecek bir olgunluğa çağırır. Çünkü insan, kendi acısını dünyanın merkezine yerleştirdiğinde çoğu zaman yarasını büyütür; fakat başkasının mahcubiyetine eğildiğinde, yalnız başkasının yüküne yaklaşmış olmaz, kendi kalbinin de uzun zamandır kapalı duran kapısını açar ve merhametin, bir başkasına uzatılmış elden önce, insanın kendi benliğini Allah’ın kulları karşısında yeniden terbiye etmesi olduğunu fark eder.
Bu inceleme sayfası, okurun eseri yalnız kapak ve kısa açıklama üzerinden değil; kitabın ana meselesini anlayarak, Google Play üzerinden ön okuma yaparak ve Spotify’daki sesli müzakereyle eserin ruhuna yaklaşarak değerlendirmesi için hazırlanmıştır. Böylece satın alma kararı, aceleye getirilmiş bir ürün tercihi değil, okurun kendi hayatına ve vicdanına dokunacak bir eserle bilinçli biçimde karşılaşması hâline gelir.
Kitabın ana sayfası üzerinden eserin dijital sürümüne ulaşabilir, merhamet, emanet, çocuk, gençlik, yoksulun haysiyeti ve yeryüzü hakkı etrafında kurulan bu geniş hacimli vicdan metnini kendi okuma yolculuğunuza dahil edebilirsiniz.
Eseri Satın AlGoogle Play önizleme bağlantısı, okurun eserin diline, ritmine, cümle yoğunluğuna ve düşünce iklimine satın almadan önce doğrudan temas etmesini sağlar; böylece kitap, yalnız açıklama üzerinden değil, kendi metniyle konuşmaya başlar.
Google Play’de ÖnizleSpotify sesli müzakere, kitabın yerini almak için değil; okuru eserin merhamet, haysiyet, çocuk, gençlik, yoksulluk ve yeryüzü hakkı etrafındaki düşünce atmosferine daha sakin bir dinleme kapısından yaklaştırmak için eklenmiştir.
Spotify’da DinleBu sesli müzakere, kitabın yerini almak için değil; okuru başkasına ağlayabilmenin ne anlama geldiğini, merhametin neden yalnızca bir duygu olmadığını, yardım ederken haysiyetin nasıl korunması gerektiğini, çocukların ve gençlerin önünde yetişkinlerin hangi sorumlulukları taşıdığını ve yeryüzünün hakkı verilmeden gökyüzüne el açmanın neden eksik kaldığını daha dinlenebilir bir atmosferle düşünmeye davet eder.
Başkasına Ağlayabilmek, merhameti geçici bir duygulanma, iyiliği görünürlük aracı, yardımı üstünlük dili ve sosyal sorumluluğu törensel bir nezaket olarak değil; insanın insana karşı taşıdığı vazgeçilmez emanet bilincinin, kul hakkı hassasiyetinin, haysiyet koruma sorumluluğunun ve ahlâkî olgunluğunun en sahici ölçülerinden biri olarak ele alır. Bu yüzden kitap yalnızca iyilik, çocuk, yoksulluk ve merhamet üzerine kurulmuş bir metin değildir; kendi konforunun içinde başkasının acısını duymakta zorlanan modern insana, kalbini yeniden insanın insana açılan kapısı hâline getirmesi için yöneltilmiş derin, sarsıcı ve aynı zamanda onarıcı bir iç muhasebe çağrısıdır.
Bu eserde okurun karşısına çıkan merhamet, insanı yalnızca duygulandıran bir merhamet değildir; o merhamet, insanı yerinden eden, davranış isteyen, dilini incelten, yardım etme biçimini değiştiren, fazlalığını emanetle konuşturan, sofrasındaki bereketi başkasının açlığıyla birlikte düşündüren, duasını göğe yükseltirken yeryüzünde ihmal edilmiş hakların sessizliğini de içine almaya mecbur bırakan bir merhamettir. Bu nedenle kitap, okura kolay bir rahatlama sunmaz; “ben zaten merhametliyim” diye insanın kendisini temize çıkaracağı bir zemin kurmaz; bilakis “merhametim gerçekten bir insanı onarıyor mu, yoksa yalnız benim iyi görünme ihtiyacımı mı besliyor?” sorusunu insanın kalbine ağır fakat gerekli bir ayna olarak bırakır.
Başkasına ağlayabilmek, insanın kendi acısını inkâr etmesi, kendi derdini küçültmesi, kendi yarasını değersiz sayması veya kendisini başkalarının bütün yükleri altında ezilecek bir merhamet mahkûmuna dönüştürmesi değildir. Başkasına ağlayabilmek, insanın kendi acısını mutlaklaştırmaktan vazgeçerek dünyada yalnız kendi yarasının kanamadığını, yalnız kendi evinin eksik kalmadığını, yalnız kendi sofrasının dertle kurulmadığını, yalnız kendi uykusunun kaygıyla bölünmediğini ve yalnız kendi kalbinin bir şeyleri taşımakta zorlanmadığını kabul edebilecek kadar genişlemesidir.
Bu kitap, okuru böyle bir genişliğin eşiğine getirir. Fakat bunu yüksek perdeden konuşarak, okuru suçlayarak, merhametsizliğini yüzüne çarparak veya onu bir anda büyük kararlar almaya zorlayarak yapmaz; daha derinden, daha sessizden, daha mahcup ve daha insanî bir yerden konuşur. Uzun zamandır kendi içine çekilmiş, kendi derdine alışmış, kendi hayatının koşuşturmacasında başkasının suskunluğunu yalnız uzaktan seyretmiş ve birçok defa iyi kalmak istediği hâlde iyiliğin nasıl bir incelik istediğini yeterince düşünmemiş insanın omzuna, kırmadan, ezmeden, fakat kaçmasına da izin vermeden dokunur.
Bu dokunuşun anlamı şudur: İnsan, başkasının acısına bakınca yalnız başkasını görmez; kendi yardım etme biçimini, kendi fazlalık anlayışını, kendi kapalı elini, kendi sert hükmünü, kendi geciktirdiği iyiliği, kendi sustuğu haksızlığı, kendi duasının yeryüzünde eksik kalmış karşılığını da görür. Başkasına ağlayabilmek, bu yüzden yalnız başkasına dönük bir duyarlılık değil, insanın kendi içine dönen büyük bir vicdan aynasıdır.
Kitabın en önemli ayrımlarından biri, merhameti sadece yumuşak bir his olmaktan çıkarıp emek, dikkat, ölçü, mahremiyet, haysiyet, adalet, sabır ve sorumluluk isteyen kurucu bir ahlâk olarak ele almasıdır. Çünkü gerçek merhamet yalnız üzülmekle yetinmez; görür, duyar, yaklaşır, örter, korur, paylaşır, bekler, sabreder ve en önemlisi, karşısındaki insanın haysiyetini kendi iyilik görüntüsünden daha değerli sayar.
Bir insanın yoksula üzülmesi kolay olabilir; fakat yoksula yardım ederken onun seçme hakkını, mahremiyetini, yüzünün kalabalık önünde açıkta kalmamasını, aldığı yardım sebebiyle kendisini eksik hissetmemesini ve insanlığının hiçbir yardım cümlesinin altında ezilmemesini düşünmesi daha derin bir merhamet ister. Bir çocuğun yoksulluğuna bakıp duygulanmak kolay olabilir; fakat o çocuğun okul çantasına, ayakkabısına, sınıftaki mahcubiyetine, arkadaşları arasındaki eksiklik duygusuna, geleceğe tutunma ihtiyacına ve yetişkinlerin kurduğu dünyanın onun kalbine bıraktığı izlere bakmak daha ağır bir sorumluluk ister.
Kitabın ilk büyük eşiği, kalbin başkasına açılan kapısıdır. Bu kapı, insanın kendi evinin içine kapanmış sevincinden çıkıp başkasının eksik kalmış bayramına, kendi sofrasının bereketinden çıkıp başkasının açlığına, kendi çocuklarının sevincinden çıkıp başka çocukların mahcubiyetine, kendi huzurundan çıkıp yaşlının bekleyişine, garibin kırılganlığına, yoksulun sessizliğine ve gençliğin anlaşılma ihtiyacına doğru yürüyüp yürüyemediğini sınar.
Bu nedenle kitapta bayram, yalnız takvimde işaretlenmiş bir sevinç günü, sofraların genişlediği, yolların kalabalıklaştığı, çocukların yeni elbiselerle sevindiği ve akrabaların birbirine uğradığı alışılmış bir gelenek olarak değil; insanın kendi evinden çıkıp başka bir kalbin kapısına varıp varamadığını yoklayan bir rahmet imtihanı olarak görünür. Bayramın hakikati, yalnız evlerin temizlenmesinde, sofraların donatılmasında veya bayramlaşma cümlelerinin tekrarlanmasında değil; garibin mahcubiyetinin örtülmesinde, yoksul çocuğun bayram sabahı eksik bırakılmamasında, yaşlının bekleyişinin duyulmasında, kırgın bir kalbin gerçekten onarılmasında ve “Allah versin” denilerek uzaklaştırılan insanın aslında Allah’ın bizim elimizle vereceği bir emaneti kapımıza getirmiş olabileceğini fark edebilmemizde saklıdır.
Kitabın bu bölümlerinde okur, merhametin büyük meydanlarda, yüksek kürsülerde veya herkesin bildiği büyük hayırların içinde değil, çoğu zaman bir çocuğun cam önündeki sessiz bakışında, bir garibin bayramlık isterken taşıdığı mahcubiyette, bir tavuğun sıcaklığında saklanan emanet duygusunda, bir yaşlının unutulmuş kapısında ve insanın kendi fazlasını başkasının eksikliğiyle konuşturduğu küçük ama derin anlarda sınandığını görür.
Kitabın en güçlü damarlarından biri, sıradan görünen bir iyiliğin yıllar sonra nasıl büyük bir insanlık hikâyesine dönüşebileceğini gösteren “bir tavuğun sıcaklığı” etrafında kurulan anlatıdır. Camın önünde pişen tavuklara sessizce bakan küçük bir çocuğun mahcup açlığı, ona uzatılan sıcak bir yemek, ardından fark edilen yoksulluk, okuldan kopma tehlikesi, hastalık, yetimlik, mahalle duyarlılığı, eğitim desteği ve yıllar sonra insanın karşısına bambaşka bir hayat hikâyesi olarak çıkan vefa, bu kitabın merhamet anlayışını somutlaştıran en çarpıcı sahnelerden biridir.
Bu anlatı, okura şu hakikati düşündürür: İyilik, yapıldığı yerde bitmez. İnsan bir çocuğa yalnız o gün sıcak bir yemek verdiğini sanabilir; fakat o yemek, çocuğun evinde bir akşamı kurtarabilir, annesinin yüzüne biraz ferahlık indirebilir, çocuğun okula dönme cesaretine küçük bir kapı açabilir, geleceğe tutunma iradesini besleyebilir ve yıllar sonra başka hayatlara dokunacak bir meslek, bir vefa, bir dua ve bir insanlık zinciri hâline gelebilir.
Fakat kitap burada iyiliği romantikleştirmez. Her çocuk doktor olmayabilir, her yardım büyük bir başarı hikâyesine dönüşmeyebilir, her sıcak yemek yıllar sonra gözyaşartan bir karşılık olarak geri dönmeyebilir. Fakat bu, iyiliğin değerini azaltmaz; çünkü çocuğun değeri gelecekte ne olacağıyla değil, o an Allah’ın emaneti oluşuyla ilgilidir. Çocuk doktor olacağı için doyurulmaz; çocuk insan olduğu için doyurulur. Çocuk ileride topluma faydalı olacağı için korunmaz; çocuk haysiyeti, kırılganlığı ve masumiyetiyle zaten korunmayı hak ettiği için korunur.
Bu kitabın en sarsıcı taraflarından biri, yardımı yalnız maddi bir eksikliği giderme davranışı olarak değil, haysiyet koruma sınavı olarak ele almasıdır. Çünkü yardımın kendisi güzel olabilir; fakat yardımın dili, yöntemi, zamanı, görünürlüğü ve verenin tavrı, yardım edilen insanın kalbinde ya bir ferahlık ya da yeni bir mahcubiyet bırakır.
Vermek vardır, insanı büyütür; vermek vardır, karşıdakini küçültür. Yardım vardır, mahcubiyeti örter; yardım vardır, mahcubiyeti çoğaltır. Cömertlik vardır, insanı Allah’ın emanetinde nöbetçi kılar; cömertlik zannedilen bazı davranışlar vardır, insanın nefsini yardım ettiği kişinin omuzlarına gölge gibi bırakır. Bu yüzden kitap, iyiliğin yalnız sonucuyla değil, usulüyle de ilgili olduğunu hatırlatır.
Bu bakımdan eser, bugünün sosyal medya çağında özellikle önemli bir yerde durur. Çünkü artık yardımın fotoğrafa, videoya, kampanyaya, görünürlüğe, alkışa, etkileşime, kurumsal prestije ve kişisel imaja dönüşme tehlikesi çok büyüktür. Yoksulun evi, yardım edenin sahnesi hâline geldiğinde; çocuğun mahcubiyeti, iyilik görüntüsünün arka planına dönüştüğünde; yaşlının duası, reklam cümlesinin malzemesi yapıldığında; yardım edilen insanın haysiyeti, yardım edenin görünürlüğünden daha aşağıda tutulmuş olur. Başkasına Ağlayabilmek, işte bu noktada çok net bir ahlâk çizgisi çeker: Yoksulun haysiyeti, yardım edenin iyilik görüntüsünden daha azizdir.
Bu eser, çocukları yalnız sevilecek, korunacak, nasihat edilecek veya yönlendirilecek varlıklar olarak değil; yetişkinlerin kurduğu dünyanın bütün zaaflarını yüzümüze gösteren saf aynalar olarak ele alır. Bir çocuğun yoksulluğu yalnız evindeki eksiklik değildir; bazen büyüklerin ilgisizliğinde, okulun adaletsizliğinde, mahallenin unutkanlığında, toplumun duyarsızlığında, ailenin çaresizliğinde ve çocuğun kendi varlığını eksik hissetmesine sebep olan bütün kırıcı bakışlarda büyür.
Çocukların yoksulluğu, yetişkinlerin vicdanında sadece yardım listeleriyle, kampanyalarla veya özel günlerde hatırlanan duygusal görüntülerle geçiştirilecek bir konu değildir. Bir çocuğun bayram sabahı eksik kalmış sevinci, okul çantası olmadığı için sınıfa girmekten utanması, ayakkabısının eskiliği sebebiyle teneffüste geride durması, ailesinin yoksulluğunu arkadaşları arasında taşımak zorunda kalması ve hayatın daha başında kendisini eksik hissetmesi, toplumun en ağır vicdan imtihanlarından biridir.
Bu kitap, çocuğa yalnız sevgi değil, haysiyetli bir çocukluk borcumuz olduğunu hatırlatır. Çocukların önünde mahcubuz; çünkü onlara her zaman güvenli bir ev, incitmeyen bir dil, adil bir eğitim iklimi, korkudan daha güçlü bir rahmet örnekliği, yoksulluğu mahcubiyete çevirmeyen bir sosyal düzen ve kendi seslerini kaybetmeden büyüyebilecekleri bir dünya bırakamadık.
Kitabın gençlik bölümleri, gençleri kolayca suçlayan, onları tembellik, savrulma, ekran bağımlılığı veya değer kaybı üzerinden yargılayan alışılmış yetişkin dilini sorgular. Gençliğin yorgunluğu, yalnız gençlerin iradesizliğiyle, çağın kolaycılığıyla veya dijital alışkanlıklarla açıklanamayacak kadar derindir; çünkü birçok genç, gelecek kaygısının, ekonomik sıkışmanın, anlam boşluğunun, yetişkinlerin güven vermeyen tutarsızlığının, eski cevapların yeni sorulara temas edemeyişinin ve sosyal medya çağının sürekli kıyas üreten baskısının içinde yorulmaktadır.
Bu nedenle gençliği anlamak, onu suçlamadan önce içinde büyüdüğü çağı anlamayı; onu mahkûm etmeden önce hangi dilden yaralandığını fark etmeyi; onu yalnız ekranla tarif etmeden önce ekranın içinde ne aradığını düşünmeyi; onu eski kalıplara sığdırmaya çalışmadan önce ruhunun hangi eşikte beklediğini görmeyi gerektirir.
Başkasına Ağlayabilmek, gençliğe yumuşak bir romantizmle bakmaz; fakat sert bir hüküm diliyle de yaklaşmaz. Gençliği anlamanın, gençliğin bütün savruluşlarını alkışlamak olmadığını; fakat gençliği anlamadan onu mahkûm etmenin de yetişkinlerin kendi sorumluluğundan kaçması olduğunu gösterir. Bu yönüyle eser, eğitimciler, anne-babalar, rehberlik alanında çalışanlar ve gençlerle sahici bağ kurmak isteyen herkes için güçlü bir iç muhasebe kapısı açar.
Kitabın en ağır vicdan alanlarından biri yoksulun, mustazafın ve görülmeyenin haysiyetidir. Yoksulluk burada yalnız giderilmesi gereken maddi bir eksiklik olarak değil; insanın onurunu tehdit eden, sözünü kısan, bakışını yere indiren, seçme hakkını elinden alan, mahremiyetini zedeleyen ve uzun sürdüğünde insanın kendi değerini bile başkalarının küçümseyen bakışından okumaya başlamasına sebep olan ağır bir toplumsal yara olarak ele alınır.
Bu bakış, merhameti yalnız bireysel acımanın sınırında bırakmaz; onu adaletle, sosyal sorumlulukla, emek hakkıyla, çocukların geleceğiyle ve toplumun görünmeyen enkazıyla birlikte düşünmeye davet eder. Çünkü yoksula acımak başka, yoksulluğun insan haysiyetini nasıl yaraladığını anlamak başkadır. Yoksula bir şey vermek başka, yoksulun seçme hakkını, söz hakkını, mahremiyetini ve insanlık değerini korumak başkadır.
Mustazaf ise bu kitapta yalnız zayıf olan insan değildir; zayıf bırakılan, yalnız yoksul olan değil yoksulluğun içine itilen, yalnız sesi kısılmış olan değil konuşmasının işe yaramayacağına inandırılmış insandır. Bu yüzden mustazafa merhamet etmek, yalnız ona acımak değildir; onun onurunu savunmak, hakkını görünür kılmak, sesini küçümsememek, yoksulluğunu teşhir etmemek, iyilik adına onu borçlandırmamak ve insanlığını hiçbir yardım cümlesinin altında ezmemektir.
Kitabın derinliğinde güçlü biçimde yer alan ana fikirlerden biri, yeryüzünün hakkı verilmeden gökyüzüne varılamayacağı düşüncesidir. Çünkü insan ellerini duaya açarken yeryüzündeki açlığı, adaletsizliği, çocuğun kırılmış kalbini, işçinin eksik bırakılmış emeğini, hayvanın nasibini, yoksulun mahcubiyetini, yaşlının bekleyişini, gencin anlaşılma ihtiyacını ve mazlumun susturulmuş sesini kendi duasının dışında bırakamaz.
Dua, eğer hayatla buluşmuyorsa; insanı daha merhametli, daha adil, daha dikkatli, daha emanet bilincine sahip ve daha haysiyetli bir davranışa taşımıyorsa; kelime olarak güzel olsa bile hayat karşısında eksik bir karşılıkla kalır. Bu nedenle kitap, gökyüzünü yeryüzünden koparmayan bir kulluk dili kurar. Secdenin içindeki samimiyetin, secdeden kalktıktan sonra insanlara nasıl baktığımızla, kime kapı açtığımızla, hangi hakkı teslim ettiğimizle, kimin mahcubiyetini örttüğümüzle, hangi fazlalığı emanet bildiğimizle ve hangi acıyı kendi huzurumuzu bozmamak için görmezden gelmediğimizle sınandığını hatırlatır.
Bu yönüyle Başkasına Ağlayabilmek, ibadeti hayattan koparmayan, duayı sorumluluktan ayırmayan, merhameti sosyal adaletten uzaklaştırmayan ve insanı yalnız iç dünyasında değil, yeryüzündeki haklar karşısında da hesaba çağıran güçlü bir vicdan metnidir.
Bu kitap, yalnız merhamet üzerine güzel cümleler okumak isteyenler için değil; kendi hayatındaki iyilik, yardım, dua, emanet, çocuk, gençlik, yoksulluk, sosyal sorumluluk ve haysiyet meselelerini ciddi biçimde düşünmek isteyen okurlar için yazılmıştır.
Bu eser, özellikle kendi acısını dünyanın merkezi hâline getirmeden başkasının mahcubiyetine yer açmak isteyenlere; yardım ederken insanın onurunu incitmekten korkanlara; çocukların ve gençlerin önünde yetişkin sorumluluğunu yeniden düşünmek isteyen eğitimcilere, anne-babalara ve rehberlere; yoksulluğu yalnız maddi eksiklik değil, haysiyet yarası olarak okumak isteyenlere; sosyal sorumluluk çalışmalarında gösteriyle emanet arasındaki ince çizgiyi gözetmek isteyenlere; dua, ibadet, merhamet ve yeryüzü hakkı arasında daha sahici bir bağ kurmak isteyenlere güçlü bir kapı açar.
Bu kitabı okuyacak kişi, sadece başkasının acısına bakmaya değil, kendi yardım etme biçimine, kendi ihmal ettiği yüzlere, kendi sert hükümlerine, kendi fazlalıklarına, kendi duasının eksik kalan yeryüzü karşılıklarına ve kendi kalbinin başkasına ne kadar açık olduğuna da bakmaya hazır olmalıdır.
Başkasına Ağlayabilmek, hızlı tüketilecek, birkaç cümlesi alınıp geçilecek, yalnızca duygulanmak için okunacak veya güzel alıntılarla sınırlı kalacak bir metin değildir. Bu kitap, merhametin dilinin aceleye gelmediğini, haysiyetin inceliğinin göz ucuyla okunamayacağını, yoksulun mahcubiyetinin birkaç cümlede geçiştirilemeyeceğini, çocuğun kırılganlığının kolay nasihatlerle anlaşılamayacağını, gencin yorgunluğunun eski cevaplarla çözülemeyeceğini, mustazafın onurunun sloganla korunamayacağını ve dua ile yeryüzü hakkı arasındaki bağın ancak ağır, dürüst ve sahici bir dikkatle kurulabileceğini hatırlatan uzun soluklu bir eserdir.
Bu kitabı okurken bazı bölümlerde bir çocuğun bakışında kendi ihmalinizi, bir garibin duasında kendi kapalı elinizi, bir gencin yorgunluğunda kendi sert hükmünüzü, bir yoksulun mahcubiyetinde kendi yardım etme biçiminizi, bir mustazafın susturuluşunda kendi sessizliğinizi, bir hayvanın nasibinde kendi tüketim ahlakınızı ve bir duanın eşiğinde kendi hayatınızın eksik kalmış tarafını görebilirsiniz. Fakat bu görme, insanı umutsuzluğa sürüklemek için değil; onu yeniden inşa etmek, kalbini inceltmek, hayatını daha dikkatli kılmak ve başkasına açık kalmanın insanı eksiltmediğini, tam tersine insanı kendi hakikatine yaklaştırdığını göstermek içindir.
Başkasına Ağlayabilmek, okura yalnız “merhametli ol” demek için değil, merhametin gerçekten neye benzediğini, yardımın hangi noktada haysiyeti koruduğunu, fazlalığın ne zaman emanete dönüştüğünü, çocukların ve gençlerin önünde ne kadar sorumlu olduğumuzu, yoksulun onurunu incitmeden nasıl yaklaşabileceğimizi ve dua ederken yeryüzünün hakkını ne kadar hatırladığımızı düşündürmek için yazılmıştır.
Bu eser, insanı kendi konforundan çıkarıp başkasının mahcubiyetine, kendi sofrasından çıkarıp başkasının açlığına, kendi çocuklarının sevincinden çıkarıp başka çocukların eksik kalmış bayramına, kendi duasından çıkarıp yeryüzündeki ihmal edilmiş haklara, kendi acısından çıkarıp başkasının kırılganlığına doğru çağırır.
Satın almadan önce bu kitabın sizden ne istediğini bilmelisiniz: Bu kitap sizden yalnızca okumanızı değil, kendi hayatınıza dönmenizi ister; çünkü merhamet, bir cümlenin güzelliğinde değil, insanın bir başkasına daha incelikle yaklaşmaya başladığı yerde gerçek anlamını bulur.
