Bazı kitaplar, okurun eline yalnızca bilgi vermek için düşmez; onun uzun zamandır bakmaktan kaçındığı bir yarayı, toplumun alıştığı için artık fark etmediği bir ihmali, okulun gündelik telaşları arasında görünmezleşen bir çocuğu, ailenin iyi niyetle fakat çoğu zaman eksik bıraktığı bir sorumluluğu ve kurumların birbirine devrettiği ağır bir insanlık yükünü yeniden görünür kılmak için gelir. Eğitim mi Öğütüm mü? 2. Cilt, işte böyle bir eşikte duran, eğitimi yalnızca okul, ders, sınav, müfredat, diploma ve başarı çizelgesi üzerinden değil; çocuğun korunması, duyulması, görülmesi, anlaşılması, onarılması ve kaybolmadan hayata bağlanması üzerinden düşünen geniş hacimli bir yüzleşme metnidir.
Bu eser, eğitim meselesini rahat cümlelerle anlatmaz; çünkü çocuğun açlığını, uykusuzluğunu, okul yolundaki korkusunu, dijital dünyada zedelenen mahremiyetini, zorbalık karşısındaki yalnızlığını, aile içindeki kırılmasını, rehberlik sistemine ulaşamayan iç sarsıntısını, özel gereksinimiyle okulun kapısında bekletilişini, suça sürüklenmeden önce geç kalınmış bütün ihmal halkalarını ve düştükten sonra ona açılması gereken ikinci şans kapısını konuşmak, hafif bir eğitim sohbetiyle geçiştirilemeyecek kadar ağırdır. Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu bu ikinci ciltte okura, “Eğitim çocuğa ne öğretiyor?” sorusundan önce daha temel, daha sarsıcı ve daha vicdanî bir soru yöneltir: Biz çocuğu nerede kaybediyoruz?
Bu kitabı eline alan okur, klasik bir eğitim kitabı okumayacağını baştan bilmelidir. Burada mesele yalnızca öğretmenin sınıftaki performansı, öğrencinin sınavdaki başarısı, ailenin evdeki ilgisi veya devletin okul politikası değildir. Burada çocuk, bütün bu kurumların ortasında duran, bazen herkesin biraz gördüğü fakat kimsenin bütünüyle sahiplenmediği, bazen sınıfta mevcut olduğu hâlde ruhen okuldan çoktan kopmuş, bazen defterini açtığı hâlde geceden kalma korkusunu taşıyan, bazen arkadaşlarının arasında göründüğü hâlde zorbalığın utancıyla içine çekilen, bazen disiplin dosyasına girmeden önce yalnızca duyulmayı bekleyen canlı bir emanet olarak ele alınır.
Bu inceleme sayfası, okurun eseri yalnız kapak ve kısa açıklama üzerinden değil; kitabın ana meselesini anlayarak, Google Play üzerinden ön okuma yaparak ve Spotify’daki sesli müzakereyle eserin ruhuna yaklaşarak değerlendirmesi için hazırlanmıştır. Böylece satın alma kararı, aceleye getirilmiş bir ürün tercihi değil, okurun kendi hayatına, çocuklara, aileye, okula, rehberliğe, dijital mahremiyete ve toplumun çocuk koruma sorumluluğuna dair bilinçli bir karşılaşması hâline gelir.
Kitabın ana sayfası üzerinden eserin dijital sürümüne ulaşabilir, eğitim ile çocuk koruma sorumluluğu arasındaki derin bağı; okul, aile, rehberlik, yoksulluk, dijital tehdit, suça sürüklenme ve ikinci şans mektebi etrafında kurulan geniş vicdan metniyle birlikte okuyabilirsiniz.
Eseri Satın AlGoogle Play önizleme bağlantısı, okurun eserin diline, ritmine, cümle yoğunluğuna ve düşünce iklimine satın almadan önce doğrudan temas etmesini sağlar; böylece kitap, yalnız açıklama üzerinden değil, kendi metniyle konuşmaya başlar.
Google Play’de ÖnizleSpotify sesli müzakere, kitabın yerine geçmek için değil; okuru eserin ana sorusuna, çocuk koruma hassasiyetine, okul güvenliğine, rehberlik sistemine, dijital mahremiyete, çocuk adaletine ve ikinci şans fikrine hazırlamak için eklenmiştir.
Spotify’da DinleBu sesli müzakere, kitabın yerini almak için değil; okuru eserin ana damarına hazırlayan, “Çocuğu nerede kaybediyoruz?” sorusunu zihinde açan ve kitabın çocuk koruma, rehberlik, okul güvenliği, dijital mahremiyet, suça sürüklenme ve ikinci şans kavramlarını daha sıcak bir değerlendirme iklimi içinde duymayı sağlayan önemli bir kapıdır. Kitabı okumadan önce bir hazırlık, okuduktan sonra ise ana kavramları yeniden düşünme zemini olarak kullanılabilir.
Eğitim mi Öğütüm mü? 2. Cilt, çocuğu yalnızca öğrenci kimliğiyle değil; bedeniyle, ruhuyla, ailesiyle, yoksulluğuyla, dijital dünyasıyla, okul yoluyla, arkadaş ilişkileriyle, suskunluğuyla, öfkesiyle, mahcubiyetiyle, riskleriyle ve yeniden tutunma ihtimaliyle birlikte okuyan bir eserdir. Kitap, eğitimin yalnızca bilgi aktarma süreci olmadığını; aynı zamanda çocuğu kötülükten, ihmalkârlıktan, şiddetten, sahte aidiyetten, dijital karanlıktan, kurumlar arası kopukluktan ve kendi içine kapanan yalnızlıktan koruma sorumluluğu taşıdığını anlatır.
Bu cilt, birinci ciltte ele alınan eğitim, okul, öğretmen, aile, müfredat, sınav, meslek, üretim, teknoloji ve insan yetiştirme meselesini daha kırılgan bir düzleme taşır. Birinci cilt daha çok eğitimin ruhunu, okulun mektep olma imkânını, bilginin vicdanla buluşma zorunluluğunu ve insan yetiştirme davasının temel ilkelerini konuşurken; ikinci cilt, bu büyük iddianın merkezinde duran çocuğun gerçekten korunup korunmadığını sorgular. Çünkü çocuk korunmuyorsa, duyulmuyorsa, açlığı fark edilmiyorsa, özel gereksinimiyle yalnız bırakılıyorsa, okul yolunda korkuyorsa, rehberlik kapısına ulaşamıyorsa, zorbalık karşısında susturuluyorsa, dijital dünyada onuru parçalanıyorsa ve suça sürüklendiğinde yalnızca dosya numarası hâline getiriliyorsa, eğitim sistemi dışarıdan işliyor görünse bile içeride derin bir insanlık eksikliği taşır.
Kitap, okul öncesi dönemden özel gereksinimli çocuklara, öğrencinin söz hakkından rehberlik sistemine, ergen ruh sağlığından beden, sanat ve spora, aile dağılmasından yoksulluğa, devamsızlıktan okuldan kopuşa, erken yaşta çalışan çocuktan sokakta büyüyen çocuğa, zorbalıktan dijital şiddete, öğretmene yönelen şiddetten madde, ekran, bahis, deepfake ve mahremiyet krizine, ihmal ve istismardan çocuk çetelerine, suça sürüklenmeden çocuk adaletine, göç ve deprem travmasından veriyle erken uyarı sistemlerine, okul yolundan kurumlar arası kopukluğa ve nihayet ikinci şans mektebine kadar geniş bir çocuk koruma haritası çizer.
Bu yüzden eser, tek bir eğitim başlığını büyütmekten çok, çocuğun hayatını parça parça bölen bütün alanları aynı vicdan cümlesi içinde birleştirmeye çalışır. Çocuk, yalnız ailenin evladı, yalnız okulun öğrencisi, yalnız devletin istatistiği, yalnız adliyenin dosyası, yalnız rehberlik servisinin vakası veya yalnız toplumun geleceği değildir; çocuk, bütün toplumun insanlık sınavıdır.
Bu kitabın kalbinde duran soru şudur: Bir çocuk okulda kayıtlı, sınıfta mevcut, defterde adı yazılı ve sınav sisteminin içinde görünür olduğu hâlde; ruhu, güveni, mahremiyeti, aidiyeti, açlığı, uykusuzluğu, korkusu, sessizliği, yoksulluğu, dijital yarası, aile kırılması ve ikinci şans ihtiyacı duyulmuyorsa, biz o çocuğu gerçekten eğitiyor muyuz, yoksa onu sistemin içinde sessizce kaybediyor muyuz?
Bu soru, kitabın bütün sayfalarında farklı kapılardan okurun karşısına çıkar. Okul öncesi bölümünde bu soru, “Çocuğu daha başta mı kaybediyoruz?” hâline gelir. Özel gereksinimli çocuklar anlatılırken, “Her çocuğa aynı kapıyı dayatarak kimi dışarıda bırakıyoruz?” diye derinleşir. Rehberlik bahsinde, “Çocuk problem çıkarmadan önce onun hayatını duyabiliyor muyuz?” sorusuna dönüşür. Ergen ruh sağlığında, “İyiyim diyen çocuğun sessiz çöküşünü kim fark edecek?” diye ağırlaşır. Yoksulluk, açlık ve uykusuzluk başlıklarında, “Bedeni hazır olmayan çocuğa yalnızca zihin üzerinden eğitim dayatmak ne kadar adildir?” diye karşımıza çıkar. Zorbalık ve dijital şiddet alanında, “Çocuğun onuru sınıfta, telefonda, oyun odasında veya sosyal medya akışında zedelenirken okul hâlâ kendisini güvenli sayabilir mi?” sorusuna dönüşür. Suça sürüklenen çocuk ve ikinci şans mektebi bölümünde ise bu soru artık en ağır biçimini alır: “Bir çocuk düştükten sonra onu yalnızca cezaya mı teslim edeceğiz, yoksa onu düşüren yolları da görerek yeniden hayata çağıracak mıyız?”
Bu kitap okuru önce eğitimin başlangıç noktasına, yani çocuğun daha okul kapısından içeri girmeden önce nasıl bir aile, dil, güven, oyun, beslenme, ekran ve ilişki ikliminden geldiğine götürür. Okur burada şunu fark eder: İlkokul sırasına aynı yaşta oturan çocuklar, hayata aynı yerden başlamazlar. Kimi çocuk masal dinleyerek, oyun kurarak, duygusu görülerek, ekranı sınırlanarak, uyku ve beslenmesi korunarak okula gelirken; kimi çocuk ihmalin, yoksulluğun, kelimesizliğin, düzensizliğin, ekranın ve yalnızlığın içinden sınıfa adım atar. Böylece kitap daha ilk sayfalarda eğitimde eşitlik ile eğitimde adalet arasındaki farkı okurun önüne koyar.
Sonra okur, özel gereksinimli çocuğun okul kapısından içeri alınmasının tek başına yeterli olmadığını görür. Çocuk sınıfta oturabilir, fakat sınıfın dili, öğretmenin yöntemi, okulun mimarisi, akran kabulü, destek eğitim sistemi, rehberlik takibi ve ölçme değerlendirme anlayışı ona açılmadıysa, o çocuk fiziksel olarak okulun içinde ama eğitim hakkının eşiğinde bekliyor olabilir. Bu bölüm, okura eğitimin gerçek adaletinin herkesi aynı sıraya oturtmak değil, her çocuğun ihtiyacına uygun yolu açabilmek olduğunu gösterir.
Ardından kitap, öğrencinin söz hakkına, rehberlik sistemine ve ergen ruh sağlığına yönelir. Bu sayfalarda okur, çocuğun davranışlarını yalnızca disiplin sorunu, tembellik, saygısızlık, ergenlik hâli veya teknoloji bağımlılığı diye geçiştirmenin ne kadar yetersiz olduğunu fark eder. Çünkü çocuk bazen susarak yardım ister, bazen öfkelenerek, bazen devamsızlık yaparak, bazen ekrana kapanarak, bazen arkadaş grubuna sığınarak, bazen bedeninde görünmeyen bir korku taşıyarak ve bazen kendisini güçlü göstermek için en zayıf olduğu yerden sertleşerek yardım çağrısında bulunur.
Kitabın orta bölümleri, okuru çocuğun tutunma zeminlerine götürür. Aile, yoksulluk, okul aidiyeti, sanat, spor, beden, okul yolu ve erken çalışma gibi başlıklar, çocuğun eğitim hayatını yalnızca sınıf içinden ibaret görmeyen geniş bir bakış kurar. Bu noktada okur, yoksulluğun yalnızca parasızlık olmadığını; çocuğun ufkunu, özgüvenini, arkadaşlık ilişkisini, bedenini, hayalini ve okul aidiyetini etkileyen derin bir kırılma olduğunu anlar.
Kitabın ilerleyen bölümleri, daha karanlık ve daha güncel alanlara açılır: zorbalık, dijital şiddet, öğretmene yönelen şiddet, madde, ekran, bahis, deepfake, ihmal, istismar, çocuk çeteleri, suça sürüklenme ve çocuk adaleti. Bu bölümlerde okur, çağın çocukları için tehlikenin yalnızca sokakta değil, ekranın görünmeyen odalarında da büyüdüğünü; mahremiyetin yalnız bedenle değil, yüz, ses, görüntü, veri ve dijital itibarla birlikte korunması gerektiğini görür.
Son bölümde ise kitap, okuru yalnızca kayıpların yasını tutmaya değil, ikinci şans mektebi fikri üzerinden yeniden sorumluluk almaya çağırır. Çünkü bu eser, çocuğun nerede kaybedildiğini göstermekle yetinmez; düşen, kopan, uzaklaşan, yanlış yapan, suça sürüklenen, açık öğretime savrulan, çalışmak zorunda kalan veya kendisinden vazgeçmiş gibi görünen çocuğa hangi kapıdan yeniden ulaşılabileceğini de düşünür.
Çocuk, bu kitapta yalnızca eğitim sisteminin muhatabı değil, bütün toplumun vicdan aynasıdır. Çocuğun okulda ne yaşadığı, ailesinde neye maruz kaldığı, ekranda nasıl incindiği, sokakta hangi aidiyete sürüklendiği ve kurumlar arasında nasıl kaybolduğu, toplumun insanlık düzeyini gösteren en hassas ölçülerden biri olarak ele alınır.
Çocuk, ailenin mülkü, okulun öğrenci numarası, devletin istatistiği veya geleceğin iş gücü değildir. Çocuk, bütün toplumun vicdanına bırakılmış canlı bir insanlık emanetidir. Bu yüzden onu korumak yalnızca anne babanın, yalnızca öğretmenin, yalnızca okulun veya yalnızca devletin görevi değildir; bütün yetişkin dünyanın ortak sorumluluğudur.
Koruma; çocuğun açlığını görmeyi, uykusuzluğunu tembellik sanmamayı, zorbalık karşısındaki utancını hafife almamayı, dijital mahremiyetini savunmayı, özel gereksiniminde ona farklı kapılar açmayı, istismar ihtimalinde susmamayı, suça sürüklenmeden önce onu fark etmeyi ve düştüğünde ikinci şans yolunu açık tutmayı kapsayan geniş bir eğitim ahlâkıdır.
Rehberlik, bu kitapta sınav kaygısı, tercih dönemi veya birkaç görüşme notundan ibaret değildir. Rehberlik, çocuğun hayatını erken duyan okul kalbidir. Güçlü rehberlik, çocuk problem çıkardıktan sonra onu odaya çağırmakla yetinmez; problem büyümeden önce çocuğun iç sarsıntısını, aile yükünü, akran ilişkisini, devamsızlığını, dijital yarasını ve okul aidiyetindeki kopuşu fark etmeye çalışır.
Aidiyet, kitabın iki yüzlü kavramlarından biridir. Bir yanda çocuğu okula, aileye, öğretmene, arkadaşlığa, sanata, spora, güvenli bir topluluğa ve geleceğe bağlayan gerçek aidiyet vardır. Diğer yanda sokak gruplarının, çocuk çetelerinin, dijital toplulukların, madde çevrelerinin, bahis ağlarının ve kolay para vaatlerinin sunduğu sahte aidiyet vardır.
Mahremiyet, modern çağda yalnızca bedenle sınırlı değildir. Çocuğun yüzü, sesi, adı, görüntüsü, verisi, sosyal medya itibarı, dijital geçmişi ve gelecekte kendisine güvenle bakabilme hakkı da mahremiyet alanına dâhildir. Deepfake, siber zorbalık, izinsiz görüntü paylaşımı ve dijital teşhir bu yüzden eğitimden ayrı düşünülemeyecek çocuk koruma meseleleridir.
Kitap, altı ana bölüm üzerinden geniş bir çocuk koruma haritası kurar. İlk bölüm, “Çocuğu Başta Kaybetmemek” başlığıyla okul öncesinden özel gereksinimli çocuklara, öğrencinin söz hakkından rehberliğe ve ergen ruh sağlığına kadar çocuğun daha yolun başında nasıl görülmesi gerektiğini anlatır. Bu bölüm, eğitimin başlangıcını ilkokul kapısına değil, çocuğun ilk güven ilişkilerine, ilk kelimelerine, ilk oyunlarına, ilk duyulma ve görülme tecrübelerine kadar geri götürür.
İkinci bölüm, çocuğun okulda ve hayatta tutunma zeminlerini ele alır. Aile, yoksulluk, devamsızlık, okuldan kopuş, erken çalışma, sanat, spor ve sahne gibi başlıklar üzerinden çocukların yalnızca dersle değil; güven, aidiyet, beden, ifade ve sosyal destekle de eğitimde tutulabileceğini gösterir.
Üçüncü bölüm, okulun güven iklimine ve şiddetin diline odaklanır. Sokak dilinin sınıfa sızması, zorbalığın görünmeyen müfredat hâline gelmesi, dijital yaraların okula taşınması ve öğretmene yönelen şiddetin bütün okul kalbini yaralaması bu bölümün ana duraklarıdır.
Dördüncü bölüm, ekran, mahremiyet ve karanlık aidiyet alanını işler. Madde, ekran, sokak, dijital kumar, bahis, deepfake, ihmal, istismar, sahte aidiyet ve çocuk çeteleri üzerinden modern çocukluğun yeni risk haritası çizilir. Bu bölüm, eğitimcinin artık yalnızca sınıfı değil, ekranın görünmeyen sokaklarını da anlaması gerektiğini gösterir.
Beşinci bölüm, suça sürüklenen çocuk, çocuk adaleti, ıslah etmeyen ceza, kurumlar arası kopukluk, göç, deprem, travma, veriyle görme ve öz bağımsızlık gibi başlıklarla çocuğun dosyaya dönüşmeden önce nasıl korunabileceğini ve düştükten sonra nasıl yeniden hayata çağrılabileceğini tartışır.
Altıncı bölüm ise eserin vicdanî final hattıdır. Aç gelen çocuk, uyumayan çocuk, okul yolundaki güven, kurumlar arasında kaybolan çocuk ve ikinci şans mektebi başlıkları, kitabın bütün ana fikrini toparlar: Çocuk yalnızca başarıya hazırlanacak bir varlık değil; korunması, duyulması, desteklenmesi, onarılması ve gerekirse yeniden hayata çağrılması gereken bir emanettir.
Bu kitabın en güçlü tarafı, eğitim meselesini teknik bir okul tartışması olmaktan çıkarıp çocuk koruma, insan onuru ve toplum vicdanı meselesine dönüştürmesidir. Eser, öğretmeni tek başına suçlamaz, aileyi kolayca mahkûm etmez, okulu bütün kötülüklerin faili gibi göstermez, çocuğu romantize etmez, suça sürüklenen çocuğun fiilini yok saymaz ve mağdurun hakkını görünmez kılmaz. Bunun yerine çok daha zor ama çok daha sahici bir yol önerir: Çocuğun hayatını parça parça bölen bütün kurumları aynı vicdan masasında düşünmek.
Dilin gücü, kavramları yalnızca tanımlamasından değil, onları hayatın içindeki somut çocuk hâlleriyle buluşturmasından gelir. Açlık, uykusuzluk, okul yolu, zorbalık, ekran, rehberlik odası, sınıf sırası, yoklama defteri, mahkeme koridoru, sosyal medya grubu ve ikinci şans mektebi, kitapta yalnızca başlık olarak durmaz; çocuğun hayatındaki görünmeyen kırılmaları taşıyan sembollere dönüşür.
Eserin bir diğer güçlü tarafı, güncel çağ risklerini eğitim meselesinin dışında bırakmamasıdır. Dijital kumar, bahis, deepfake, siber zorbalık, sosyal medya kıyası, ekran bağımlılığı, veriyle erken uyarı ve yapay zekâ çağında çocuk mahremiyeti gibi konular, kitapta teknik ayrıntı gibi değil; çocuğun onurunu, güvenini ve geleceğini ilgilendiren temel eğitim meseleleri olarak ele alınır.
Bu kitabı, sınıfında bir çocuğun gözündeki değişimi fark ettiği hâlde ona nasıl yaklaşacağını düşünen öğretmenler okumalıdır; çünkü eser, çocuğun davranışını yalnızca disiplin veya başarı üzerinden değil, yardım çağrısı ve iç kırılma ihtimali üzerinden okumayı öğretir.
Bu kitabı, okulunu yalnızca ders yapılan bir bina değil, çocukların korunup güçlendirildiği bir mektep hâline getirmek isteyen okul yöneticileri okumalıdır; çünkü kitap okul ikliminin, rehberlik sisteminin, güvenli başvuru kanallarının ve kurumlar arası iş birliğinin çocuğun hayatında nasıl belirleyici olduğunu gösterir.
Bu kitabı, çocuğunun öfkesini, suskunluğunu, ekranla ilişkisini, okuldan uzaklaşmasını, sınav kaygısını veya arkadaş çevresindeki değişimi yalnızca “ergenlik” diye geçiştirmek istemeyen anne babalar okumalıdır; çünkü eser aileye suçlama değil, sorumluluk ve farkındalık diliyle yaklaşır.
Bu kitabı, rehberlik ve psikolojik danışma alanında çalışanlar, sosyal hizmet uzmanları, çocuk adaletiyle ilgilenen hukukçular, belediyelerde çocuk ve gençlik çalışmaları yapanlar, eğitim fakültesi öğrencileri, gençlik üzerine düşünen araştırmacılar ve toplumun çocuklara karşı geciken vicdanından rahatsız olan herkes okumalıdır.
Bu kitap hızlı tüketilecek, birkaç başlık okunup kenara bırakılacak, hafif bir eğitim tavsiyeleri metni değildir. Cümleleri yoğun, meseleleri ağır, kavramları derin ve okura yönelttiği sorular rahatsız edici ölçüde sahicidir. Kitap, okuru yalnızca bilgilendirmez; onu çocuklara, okula, aileye, yoksulluğa, zorbalığa, dijital hayata, suça sürüklenen çocuğa ve ikinci şans meselesine karşı kendi yetişkinlik sorumluluğuyla yüzleştirir.
Bu eseri okumak isteyen okur, kitabın rahatlatıcı bir iyimserlik değil, sorumluluk duygusu taşıyan bir umut verdiğini bilmelidir. Çünkü eser, çocukların kaybolduğu yerleri görünür kılarken umutsuzluk üretmez; fakat kolay teselli de sunmaz. Çocuk için gerçek çözümün yalnızca iyi niyetle değil, sistemli fark ediş, aile desteği, güçlü rehberlik, güvenli okul iklimi, kurumlar arası iş birliği, dijital mahremiyet bilinci ve ikinci şans yollarıyla kurulabileceğini söyler.
Google Play önizleme bağlantısı, okurun satın almadan önce kitabın dilini, yoğunluğunu, ritmini ve düşünce atmosferini görmesi için önemli bir güven kapısıdır. Spotify sesli müzakere ise kitabın yerine geçecek bir özet olarak değil; eserin ana sorusuna, kavramsal omurgasına ve çocuk koruma iklimine hazırlanmak için dinlenebilecek destekleyici bir sesli değerlendirme alanı olarak düşünülmelidir.
Bu eser için Google Play önizleme bağlantısı, yalnızca teknik bir bağlantı olarak görülmemelidir. Kitabın cümle yapısı, kavram dünyası ve düşünce yoğunluğu okurun doğrudan temas ederek karar vermesini gerektiren bir derinlik taşır. Bu yüzden önizleme, okura satın almadan önce kitabın yalnızca konusunu değil; sesini, ritmini, ağırlığını ve çocuk meselesine hangi vicdan diliyle yaklaştığını görme imkânı sunar.
Özellikle eğitimciler, anne babalar, rehberlik alanında çalışanlar ve akademik okurlar için önizleme kapısı, kitabın kendi okuma ihtiyacına uygun olup olmadığını anlamalarını kolaylaştırır. Böylece okur, kitabı yalnızca kapağına, adına veya kısa tanıtımına bakarak değil, doğrudan metnin iç sesine temas ederek değerlendirme imkânı bulur.
Eğitim mi Öğütüm mü? 2. Cilt, okurundan hızlı bir onay, kolay bir beğeni veya rahat bir eğitim yorumu istemez. Bu kitap, okurdan çocuğa daha dikkatli bakmasını, okulun içinde görünmeyen yalnızlıkları fark etmesini, “problemli çocuk” diye etiketlenen davranışların arkasında hangi yardım çağrısının saklanabileceğini düşünmesini, yoksulluğu mahcubiyetle, dijital şiddeti mahremiyetle, suça sürüklenen çocuğu insan onuruyla, ikinci şansı ise eğitim adaletiyle birlikte okumasını ister.
Bu kitabın asıl daveti şudur: Çocuğu yalnızca başarıya hazırlanan bir öğrenci olarak değil, duyulması, korunması, anlaşılması, onarılması ve kaybolmadan önce elinden tutulması gereken bir emanet olarak görmek.
