Birinci cildin en belirgin gücü, meseleye sonuçtan değil, yaratılıştan başlamasıdır. Çünkü kadın meselesi yalnızca güncel hak tartışmalarından, boşanma oranlarından, aile krizlerinden ya da modern toplumun ürettiği rollerden ibaret değildir; onun kökünde insanın ne olduğuna, yaratılışın ne anlattığına, Âdem kıssasının nasıl okunacağına ve “yasak meyve”, “vesvese”, “libas”, “huld” ve “beda” gibi kavramların insan tabiatı hakkında ne söylediğine dair çok daha derin bir düşünce zemini vardır.

Kitap, insan kimdir, fesat ve fesaret nedir, Âdem formuna geçirilmiş insanın nefs yönü nasıl anlaşılmalıdır, negatif ve pozitif potansiyeller hangi eksende okunmalıdır gibi başlıklarla kadını yalnızca kadın olarak değil, insan olmanın asli hakikati içinde yeniden ko­num­lan­dı­rır. Böylece okur, daha en başta şunu fark eder: Kadın hakkında yanlış düşünmenin kaynağı çoğu zaman kadınla değil, insanla ilgili yanlış başlamış bir düşünce düzenidir.

İkinci cilt, birinci ciltte kurulan teorik ve tarihsel zemini doğrudan hayatın tam ortasına indirir. Burada artık mesele daha somut, daha yakıcı ve daha gündelik alanlarda gö­rü­nür hâle gelir: boşanma, talâk, kadının boşanma hakkı, iftida, tefviz-i talâk, nikâhın denetlenmesi, çok eşlilik, Hz. Peygamber’in çok evlilik sebepleri, cariyelik, zina, recm, tövbe, doğum kontrolü ve kürtaj, hayız, abdestsiz Kur’an okuma ve abdestsiz mescide girme gibi başlıklar, eserin doğrudan yaşayan hayatın içine giren bir hukuk ve ahlâk metni olduğunu gösterir.

Bu ciltte yazar, kadın meselesini slogan düzeyinden çıkarıp insanların en çok yara aldığı alanlara taşır: evlilikte irade, boşanmada adalet, bedende mah­re­mi­yet, ibadette katılım, cinsellikte ahlâk, cezada ölçü ve toplumda onur. Bu nedenle ikinci cilt, yalnızca bir devam kitabı değil; ilk cildin düşünsel yükünü gündelik hayata bağlayan hayati halkadır.