Bir çocuğun okulda yaşadığı en ağır yaralar artık yalnızca sınıfın içinde, bahçenin köşesinde, kantin sırasında, servis yolunda, okul çıkışındaki tenha bir sokakta, arkadaş grubunun gözleri önünde yahut öğretmenin geç fark ettiği bir…
Bir çocuğun eline aldığı ekran, dışarıdan bakıldığında yalnızca küçük bir cihaz, renkli bir görüntü, eğlenceli bir oyun alanı, derslerine yardımcı olabilecek bir kaynak, arkadaşlarıyla haberleşmesini sağlayan masum bir iletişim aracı yahut…
Bir çocuk bir suç dosyasının içine düştüğünde, toplum çoğu zaman önce fiile, sonra mağdura, sonra güvenlik kamerasına, sonra haber başlığına, sonra sosyal medya öfkesine, sonra karakol tutanağına, sonra adliye koridoruna ve en sonunda ceza…
Bir çocuğun mahremiyetini korumak artık yalnızca onun odasına izinsiz girmemek, çantasını karıştırmamak, özel defterini okumamak, aile içinde anlattığı sırrı başkalarına taşımamak, okulda yaşadığı bir kırılmayı sınıfın ortasında ifşa…
Bir çocuğun yoksulluğunu anlamak için yalnızca ailesinin gelirine, evin kira borcuna, buzdolabının doluluğuna, kıyafetinin eskiliğine, okul çantasının yıpranmışlığına, beslenme çantasındaki eksikliğe, servis ücretinin ödenip ödenemediğine…
Bir çocuğun ruhsal olarak çökmeye başladığını anlamak her zaman ağlamasından, açıkça yardım istemesinden, öfke patlaması yaşamasından, rehberlik servisine kendi isteğiyle gitmesinden, ailesine “ben iyi değilim” diyebilmesinden ya da okulda…
Bir çocuğun eğitim hayatı üzerine yetişkinler çok konuşur; bakanlıklar karar alır, uzmanlar rapor yazar, öğretmenler gözlem yapar, okul yöneticileri program düzenler, aileler beklenti kurar, medya başarıyı veya başarısızlığı gündeme taşır…
Bir çocuğun eğitim hikâyesi, okul kapısından içeri girdiği ilk gün başlamaz; çünkü çocuk, sınıfa oturmadan çok önce evin içinde kurulan dilin, sofrada paylaşılan cümlelerin, anne babanın birbirine bakışının, evde emeğe verilen değerin…