Kalbin tutması gereken o mukaddes nöbet yerini terk ettiği, vicdanın haksızlık karşısında susmayı konforlu ve güvenli bir alışkanlık hâline getirdiği ve inancın, insanı dönüştüren o ağır ve çetin yükü yerine ona sahte bir itibar bahşeden boş bir aidiyet etiketine dönüştüğü her yerde, kılıçlar henüz kınından çıkmadan o büyük ve sarsıcı mağlubiyet ruhun üzerine çökmüş demektir.
