Bugün bizim ru­hu­mu­zu en çok ka­nat­ma­sı gereken şey, karşı tarafın sahip olduğu o a­cı­ma­sız yıkım ka­pa­si­te­sin­den ziyade, kendi saf­la­rı­mız­da giderek kök­le­şen, sı­ra­dan­la­şan ve ma­ze­ret­ler­le meş­ru­laş­tı­rı­lan o büyük u­yu­şuk­luk­tur.

Kalbin tutması gereken o mukaddes nöbet yerini terk ettiği, vicdanın haksızlık karşısında susmayı konforlu ve güvenli bir alışkanlık hâline getirdiği ve inancın, insanı dönüştüren o ağır ve çetin yükü yerine ona sahte bir itibar bahşeden boş bir aidiyet etiketine dönüştüğü her yerde, kılıçlar henüz kınından çıkmadan o büyük ve sarsıcı mağlubiyet ruhun üzerine çökmüş demektir.