Ses­siz­li­ğin Bü­yüt­tü­ğü Fe­la­ket, in­san­lı­ğın başına gelen büyük yı­kım­la­rın yalnız bom­ba­la­rın düş­tü­ğü, şe­hir­le­rin çök­tü­ğü, ço­cuk­la­rın kı­yı­la­ra vur­du­ğu veya hu­ku­kun zulmün diline dö­nüş­tü­ğü gün baş­la­ma­dı­ğı­nı söyler. Fe­la­ke­ti gö­rü­nür so­nu­cun öte­si­ne ta­şı­ya­rak, onu ha­zır­la­yan küçük sus­kun­luk­la­rı, er­te­len­miş yüz­leş­me­le­ri, ko­run­muş ya­lan­la­rı ve nor­mal­leş­ti­ril­miş hak­sız­lık­la­rı araş­tı­rır.

Kitap bo­yun­ca Aylan Kurdi'nin kıyıya vuran be­de­nin­den Gazze'nin en­ka­zı­na, 28 Şubat'ın ha­fı­za­sın­dan Ma­dı­mak'ın ka­pan­ma­yan ya­ra­sı­na, sivil top­lu­mun emanet kri­zin­den Ep­ste­in dos­ya­sı­nın gö­rü­nür kıl­dı­ğı güç ağ­la­rı­na, ölüm cezası tar­tış­ma­la­rın­dan sosyal med­ya­nın ta­raf­gir­lik ve linç kül­tü­rü­ne kadar geniş bir mesele alanı aynı ahlâkî soruda bu­lu­şur: İnsan, gör­dü­ğü kö­tü­lü­ğün kar­şı­sın­da ne zaman sus­ma­ya ve bü­yü­yen fe­la­ke­tin dı­şın­da masum ol­du­ğu­na ne zaman inan­ma­ya başlar?

Eser, her yüksek sesi ce­sa­ret ve her ses­siz­li­ği kor­kak­lık sayan kolay bir kar­şıt­lık kurmaz. Dü­şün­mek, din­le­mek, öfkeyi ya­tış­tır­mak ve sözün ni­ye­ti­ni yok­la­mak için ge­rek­li iç sükûtu; ha­ki­kat­ten kaçan, çıkarı ko­ru­yan ve acıyı uzakta tutan ahlâkî sus­kun­luk­tan ayırır. Böy­le­ce sözün değeri, yalnız söy­len­miş ol­ma­sın­da değil, neyi gö­rü­nür kıl­dı­ğı ve ha­yat­ta hangi so­rum­lu­lu­ğa dö­nüş­tü­ğü üze­rin­den tar­tı­lır.

Kitap ka­ran­lı­ğı teşhis et­mek­le ye­tin­mez; öfkeyi in­ti­ka­ma değil ada­le­te bağ­la­ma­yı, kim­li­ği baş­ka­sı­nın in­san­lı­ğı­nı kü­çül­tme­den ta­şı­ma­yı, hukuku yalnız kendi ta­ra­fı­mız için değil herkes için sa­vun­ma­yı, ku­rum­la­rı ro­ze­tin değil ema­ne­tin öl­çü­süy­le de­ğer­len­dir­me­yi ve duy­gu­yu geçici tep­ki­den bil­gi­ye, üre­ti­me ve sü­rek­li­li­ğe dö­nüş­tür­me­yi teklif eder.