İnsanın değeri bir not, bir çizelge ya da çevresinde toplanan ilginin büyüklüğüyle ölçüldüğünde, sessizce yapılan fedakârlığın yorgunluğu hangi deftere yazılır?
Göğsünün altında taşıdığı soluğu yalnızca ciğerlerin işi sanan, kendini aynanın gösterdiği yorgun yüzden ibaret bilen insana, balçığa üflenen o ilk hayatın şerefini ve bu şerefin omuzlara bindirdiği emaneti hatırlatan on iki bölümlük bir tefekkür.
Yeryüzünün aynaları, tabiatları icabı yalnızca ışığın çarptığı dış kabuğu göstermeye mahkûmdur.Birinci bölümden
Kitap, sabahın kurşunî alacasında aynanın karşısına geçen bir insanla açılır; şakağa vaktinden önce düşmüş akların soğukluğuna, başkalarının beklentilerini taşımaktan kamburlaşmış bir duruşa ve yetişilmesi gereken saatlerin göğse indirdiği daralmaya bakan, fakat kendi bakışının en derin yerinde sönmeden bekleyen yaratılış kıvılcımını bir türlü seçemeyen bir yüz.
Bu cildin bütün ağırlığı, o yüzün kendisini borçların yorgun muhatabı, kalabalıkta kimsenin dönüp bakmadığı bir gölge ya da kurumsal çarkların arasında aşınmış bir dişli olarak görmeye başladığı anda kaybettiği şeyin üzerine çöker. Balçığın kendi başına ne irade, ne merhamet, ne de bir kusurdan ötürü yüz kızartan mahcubiyet taşıyabildiği hatırlatıldıkça, insanı insan kılanın toprağın maharetle yoğrulması değil, o dilsiz kalıba üflenen şerefli hayat olduğu sayfa sayfa açılır.
Dijital sürüm, bu uzun yürüyüşü bir ekranın ışığında, gecenin sessiz saatlerinde ya da yolun ortasında sürdürmek isteyen okur için hazırlandı; cümlelerin ağırlığı değişmiyor, yalnızca taşındıkları kâğıt hafifliyor.
Merhametin sürdürülebilmesi için onu taşıyan insanın da nefes alabileceği bir yere ihtiyacı vardır.Önsözden
Bölümler balçığın ilk uyanışından emanetin teslim edildiği son nefese kadar uzanan bir hat üzerinde ilerler; kibrin ilk sahnesi, çocuklukta küstürülen ses, görünürlük uğruna ucuza satılan cevher ve kırık testiden sızan ışık bu hattın duraklarıdır.
Kitabın adı, Hicr ve Sâd sûrelerinde ruhun Allah’a nispet edilmesi üzerine kurulan bir tefekkürden doğar; burada ilahî zâttan ayrılmış bir parçadan, insanın ilahlığından ya da ruhun başlangıçsızlığından söz edilmez, insanın bütün varlığı Yaratıcı’nın ikramına ve yaratmasına bağlı tutulur.
Bu şeref insanı kendi kendine yeterli bir varlığa dönüştürmez; tersine, kendisine verilen imkânla ne yaptığını, sözünün ve susuşunun başka bir hayatta nasıl bir iz bıraktığını daha dikkatle tartmaya çağırır. Değerli olmak ile her davranışı doğru saymak arasındaki mesafe, cildin bütün sayfalarında açık tutulur.
İnsanın değeri bir not, bir çizelge ya da çevresinde toplanan ilginin büyüklüğüyle ölçüldüğünde, sessizce yapılan fedakârlığın yorgunluğu hangi deftere yazılır?
Sevdiğimizin iyiliğini isterken onun sesini gerçekten dinliyor muyuz, yoksa kendi içimizin rahat etmesini onun hayatına ölçü mü yapıyoruz?
Çekilen acının miktarı insanı kendiliğinden yüceltmiyorsa, darlığın içinde iradeyle yapılabilecek olan nedir ve hangi kötülüğün zincirini kırmak mümkündür?
Birinci cilt, okurun zihninde güzel bulunmuş cümlelerden çok, kendi hayatında karşılığı aranacak sorular bırakmak için yazıldı: kimin yanında daha dikkatli konuşulacağı, hangi hakkın geciktirildiği ve hangi korkunun başkasının üzerinde baskıya dönüştüğü.
