Varlığın sağır edici sessizliğinde, insanın kendi iç boşluğuna bile bazen bir yabancı gibi kulak kesildiği o ağır vakitlerde gökyüzünün sonsuz tünellerine doğru uzanan eller, eğer yeryüzünün çamuruna, mazlumun mahcubiyetine, yetimin dilsiz…
Gitmişler kadıya şikâyete, adam yakalanıp yaka-paça huzûra getirilmiş. Kadı; “Bu nasıl fitnedir, dîni İslâm, ahâlisi Müslüman olan koca devlette sen kalk, hayrattır, sebildir diye çeşme yap, ama suyunu Müslüman’a yasakla! Olacak iş midir…
Bu çağın soğuk, metalik ve insanın iç kemiklerine kadar işleyen gürültüsü, ruhun kadim sessizliğini paslı bir bıçak gibi her gün biraz daha deşerken, göğüs kafesimde hâlâ yorulmuş fakat bütünüyle teslim olmamış bir ritmin çarpıyor oluşu…
Kabul edelim ki yırtıcılığın, bencilliğin ve artık kişisel çıkarların sahne aldığı; bizi biz yapan manevi dinamiklerinden örülü erdemlerin her geçen gün anlamını yitirdiği bir “gösteri” çağında yaşıyoruz ve bu çağın göğsünden süt emen…
Dernek, vakıf ve sivil toplumun rozet parlattığı yerde emanetin nasıl karardığını soran bir vicdan muhasebesi. Bağışçının güveni, gencin emeği, hizmetin ruhu.
Ankebut kitabından bu yazı, örümcek evi temsiliyle çağın görünmez ağlarını, sahte güvenleri ve insanın iç sığınaklarını vicdanî bir yüzleşmeye çağırıyor.