Ellerimizi açıp her verdiğimizde o avuçların içine cenneti inşa ederken; emanet ve aynı zamanda imtihan olarak verilen her nimete karşılık kapatılıp kendi benliğine saklanan, korkuyla istiflenen, üst üste yığılan her şey ise kalplerde inşa…
Bir çocuğun kalbine düşen en eski soru, çoğu zaman “Ben seviliyor muyum?” sorusudur; fakat bu soru, çocuk ruhunda yetişkinlerin sandığı kadar sade, tek katmanlı ve kolay cevaplanabilir bir soru değildir, çünkü çocuk sevgiyi yalnızca…
Bir çocuğun eline aldığı ekran, dışarıdan bakıldığında yalnızca küçük bir cihaz, renkli bir görüntü, eğlenceli bir oyun alanı, derslerine yardımcı olabilecek bir kaynak, arkadaşlarıyla haberleşmesini sağlayan masum bir iletişim aracı yahut…
Varlığın sağır edici sessizliğinde, insanın kendi iç boşluğuna bile bazen bir yabancı gibi kulak kesildiği o ağır vakitlerde gökyüzünün sonsuz tünellerine doğru uzanan eller, eğer yeryüzünün çamuruna, mazlumun mahcubiyetine, yetimin dilsiz…
Gitmişler kadıya şikâyete, adam yakalanıp yaka-paça huzûra getirilmiş. Kadı; “Bu nasıl fitnedir, dîni İslâm, ahâlisi Müslüman olan koca devlette sen kalk, hayrattır, sebildir diye çeşme yap, ama suyunu Müslüman’a yasakla! Olacak iş midir…
Bu çağın soğuk, metalik ve insanın iç kemiklerine kadar işleyen gürültüsü, ruhun kadim sessizliğini paslı bir bıçak gibi her gün biraz daha deşerken, göğüs kafesimde hâlâ yorulmuş fakat bütünüyle teslim olmamış bir ritmin çarpıyor oluşu…
Bir çocuk bir suç dosyasının içine düştüğünde, toplum çoğu zaman önce fiile, sonra mağdura, sonra güvenlik kamerasına, sonra haber başlığına, sonra sosyal medya öfkesine, sonra karakol tutanağına, sonra adliye koridoruna ve en sonunda ceza…
“Hani Rabb’in Ademoğullarından; onların bellerinden zürriyetlerini almış ve onları kendilerine şahit tutarak “Ben sizin Rabb’iniz değil miyim?” demişti. Onlar da “Evet, şahit olduk” demişlerdi. İşte bu kıyamet günü “Bizim bundan haberimiz…
Bir çocuğun mahremiyetini korumak artık yalnızca onun odasına izinsiz girmemek, çantasını karıştırmamak, özel defterini okumamak, aile içinde anlattığı sırrı başkalarına taşımamak, okulda yaşadığı bir kırılmayı sınıfın ortasında ifşa…
Bir çocuğun yoksulluğunu anlamak için yalnızca ailesinin gelirine, evin kira borcuna, buzdolabının doluluğuna, kıyafetinin eskiliğine, okul çantasının yıpranmışlığına, beslenme çantasındaki eksikliğe, servis ücretinin ödenip ödenemediğine…
Bir çocuğun ruhsal olarak çökmeye başladığını anlamak her zaman ağlamasından, açıkça yardım istemesinden, öfke patlaması yaşamasından, rehberlik servisine kendi isteğiyle gitmesinden, ailesine “ben iyi değilim” diyebilmesinden ya da okulda…
Kabul edelim ki yırtıcılığın, bencilliğin ve artık kişisel çıkarların sahne aldığı; bizi biz yapan manevi dinamiklerinden örülü erdemlerin her geçen gün anlamını yitirdiği bir “gösteri” çağında yaşıyoruz ve bu çağın göğsünden süt emen…
Bir çocuğun eğitim hayatı üzerine yetişkinler çok konuşur; bakanlıklar karar alır, uzmanlar rapor yazar, öğretmenler gözlem yapar, okul yöneticileri program düzenler, aileler beklenti kurar, medya başarıyı veya başarısızlığı gündeme taşır…
Bir çocuğun eğitim hikâyesi, okul kapısından içeri girdiği ilk gün başlamaz; çünkü çocuk, sınıfa oturmadan çok önce evin içinde kurulan dilin, sofrada paylaşılan cümlelerin, anne babanın birbirine bakışının, evde emeğe verilen değerin…
İnsan, kalabalıkların çoğaldığı, seslerin birbirine karıştığı, herkesin herkesten haberdar göründüğü, bir fotoğrafın saniyeler içinde yüzlerce göze ulaştığı, bir cümlenin binlerce insan tarafından beğenildiği, evlerin içine kadar…
İnsanın en ağır kaybı, ulaşamadığı yerler mi; yoksa ulaşabileceği hâlde ihmal ettiği kendi ihtimali mi? Korku, zaman, ilişki ve vicdan üzerine derin bir deneme.